Ibon Urrutia: “Ezin zara sartu esanez beste 2000 pertsonaren modukoa zarela, norberaren marka berezia utzi behar da han”

Jende askorentzat Ibon Urrutia (Bilbo, 1992) izan da “El conquistador del fin del mundo” lehiaketaren aurtengo edizioko konkistatzailea. Irabazi ez duen arren, lehiaketatik ez da esku hutsik itzuli. Publikoaren gustokoena bera izan denez, bidaiatzeko 3000 euro irabazi zituen atzoko finalean (%31,1eko ikusle kuota). Irakasle ikasketak egiten ari da egun bilboko gazte polifazetikoa.

Iritsi zaren lekura iritsiko zinela uste zenuen?

Egia esan ni hara joan nintzenean asko ez pentsatzea erabaki nuen baina hala ere, urrun helduko nintzela uste nuen. Lagunek aldiz, badirudi bazekitela programa nola joango zen eta hasieratik esaten zidaten gutxienez finalera helduko nintzela!

Etxetik horrelako espektatibak eramanda, ezin gutxiago eman! (kar, kar, kar) 

Nolatan erabaki zenuen ‘El conquistador del fin del mundo’ saioko casting-era aurkeztea? 

Conquistadorearen kontu horrekin nahiko goiz hasi nintzen. 16 urte nituela auzoko lagun batekin adostu nuen aurkeztuko nintzela eta horrela egin nuen. Lehengo casting-ean ez nuen zorterik izan baina bigarrenean aldiz bai. Ikusi nuen lehengo egunetik gustatu zitzaidan programa eta kamisetetan jartzen duen moduan: non gogoa han zangoa. Gogoak banituen bai.

Zaila izan da horrenbeste jendek sartu nahi duen lehiaketa batean sartzea?

Nik espero nuen casting-ak luzeagoak izango zirela, eta 5-7 minutukoak dira bakarrik. Hori egitearekin listo. Ondoren deiak datoz eta froga medikuak ere. Nik espero nituen aurreko probak, baina ez zegoen bigarren casting-ik eta 5 minutu horiekin balio badie, nahikoa.

Argi dagoena zera da: astakeriaren bat esatea oinarrizkoa dela esatea eta kapitainei buruzko zer edo zer ere bai. Ezin zara sartu esanez beste 2.000 pertsonaren modukoa zarela, norberaren marka berezia utzi behar da han.

Bertara iritsi eta bizitakoa bizi ondoren, saioarekiko zenuen ikuspegia aldatu al da?

Erabat. Etxetik ikusten dena nire ustez politena da: probak, paisaiak, txisteak...baina atzekoak ere badaude. Atzekoak kamara kontuak dira, hara joan eta hau grabatu, besterea mugitu eta bestea grabatu.

Atzekoen artean ere desplazamenduak zeuden, hegazkinez, kotxez eta autobuses, horien artean 26 orduko bidaia autobus baten barruan!

Etxetik ematen duen bezain gogorra da lehiaketa edo unerik zailenak erakusten dira?

Telebistan gogorra dela nabaria da bai, baina ikusten ez dena gosea da. Ez berez gosea, baizik eta ahultasun sentsazioa, altxatzeko gogorik ez izatea eta egunerokotasuneko nekea. Lo egin eta berdin berdin esnatzea.

Eguraldiaren kontuarekin zorte ona izan dugu aurten, ez baitu ia hotzik egin. Hala ere niretzako gogorrena orduak eta egunak egoera horretan jasatea zen.

Erraza da tranpak egitea?

(Kar, kar, kar) galdera ona. Programan tranpa mota asko daude, hala nola, probetan egiten direnak, kamara atzean egiten direnak eta joan aurretik egin daitezkeenak. Baina hala ere tranpak egiteko motibazio onena gosea da.

Helburua jatea izanda milaka tranpa egiten saia zaitezke, hori bai, kontu handiz, beti adi eta kamara eskuan daudelako. Hala ere noizbehinka lortzen da horrelakoak egitea.

Lehiaketatik pasatzeak nola aldatu du zure bizimodua, baldin eta aldatu badu?

Nire kasuan ez zait bizitza ia aldatu, hangoa niretzako han geratu zelako. Hala ere argi dago Euskal Herri mailan “el conquistador” hau oso arrakastatsua dela eta eragin minimoa sortzen duela edonorengan.

Zenbait ikastoletatik ibili naiz nire hango esperientzia azaltzen eta jendea apuntatzeko animoak ematen.

Bestetik nik nire bizitzarekin jarraitzen dut lehen moduan eta horrela jarraitzea espero dut aurrerantzean. Hala ere eitb-tik eskaintzaren bat agertzekotan pentsatuko nuke! (kar, kar, kar).

Erraza izan da ikasketak eta lehiaketako egonaldia konbinatzea?

Hasiera batean oso zaila ikusi genuen kurtsoarekin aurrera egitea kanpoan hilabete bat ikasi gabe egonda. Hala ere irakasle guztiekin hitz egin nuen eta lauhilabete bukaeran pilak jarri ondoren, ez nintzen atzean geratu.

Esan beharra daukat Haur Hezkuntzako gradua oso praktikoa denez, hainbat praktika galdu ditudala nabaritu dudala eta galdutakoak zaila da pasatutakoan berreskuratzea.

Zer eman dizu lehiaketak?

Niretzako politena izan da ez dela lehiaketa bat bakarrik izan. Han ikusitakoak niretzako harrigarriak izan dira, batez ere programako azkenengo etapan (Iguazu-ko ur-jauziak).

Ezagutu dudan jendea ere oso ezberdina da nirekiko eta harritu naiz han bizitako esperientziek sortzen duten lotura pertsonen artean.

Argi daukat niretzako kriston esperientzia errepikaezina izan dela eta han ikasitakoak ez nituzkela hemen inoiz ere ikasiko.

Aipagarrienen artean ere badago, han egonda familia, lagun eta jendea hurbilarekiko daukadan dependentzia. Bueltatutakoan jaso nuen harrera ahaztezina izango da niretzako.

Zer eman diozu zuk lehiaketari?

Programakoek casting-ak egiterakoan perfil mota ugari bilatzen dituzte fisikoari eta arlo psikologikoari erreparatuz. Saiatzen dira ahalik eta publiko gehienengana hurbiltzen. Nire kasuan publiko gaztea integratzen saiatu dira eta zenbait kasutan lortu ere. Gaztetxo kirolariaren irudiarekin sartu nintzen ni eta han egindakoa ikusita, asmatu dute.

Lehiaketan sorpresak eman ditudala uste dut, hasiera batean faborito ziren horietako batzuk atzean geratzen ziren bitartean. Sorpresa horiek  programa mamitsuagoa egiten dute.

Testua: Ander Barinaga-Rementeria

Read more »

Koldo Olabarri: "Plazer handia da aktore hauekin lan egitea. Loteria tokatu zait!"

Koldo Olabarri gaztea (Bilbo, 1992) Bi eta Bat telesailaren fase berriko aktoreetako bat da. Jaio eta urte betera amaitu zen telesaila 26 atal emititu ondoren. Telebistan berria den arren, antzerkian makina bat lan egin du.

Zu oraindik jaio gabe zeundela eman zuten Bi eta Bat-en lehenengo atala. Ikusi dituzu lehenengo denboraldiak?

Denboraldi osoak ez ditut ikusi, baina kapituluren bat bai, nolako zen jakiteko.

Jose Lontxoren semea zara fikzioan. Nolakoa da Pep?

Jose Lontxoren etxean ordena eta zentzua jartzen duen bakarra da. 17 urte izateko heldua da oso, eta gauzak aurpegira esaten ditu, pentsatzen duituen bezalaxe. Tipo azkarra eta jatorra.

Koldo eta Pep-en artean badago antzekotasunik?

Oraindik elkar ezagutzen gaude kar, kar, kar!...Batzuk badaude, baina gutxi.

Erraza izan da pertsonaia sortzea?

Pep nolakoa izan behar zuen hasieratik egon da oso ondo azalduta, eta Carlos Zabala eta Eneko Olasagastiren (zuzendariak) laguntza eta oharrak izan ditut une oro, beraz niri erreza egin zait.

Noiz esan zenion lehenengo aldiz zure buruari aktore izan nahi zenuela?

Betidanik. Txikitatik gustatu izan zait mundu hau, mozorrotzearena eta pertsonaia desberdinak antzeztearena.

Gaztea zaren arren, antzerkian makina bat lan egin duzu.

Antzerkia egiten ahalik eta gehien saiatzen naiz, gero eta gehiago ikasteko eta gero eta hobeto hezteko, oso garrantzitsua baita mundu honetan aurrera jarraitu ahal izateko. Azken finean niretzako, droga moduko bat bihurtu da.

Iaz AEBetan egon zinen ikasten eta han ere antzerkiarekin jarraitu zenuen?

Bai, antzerki musikala egin nuen Joseph and the amazing technicolor dreamcoat izeneko obra bat. Gainera, arlo horretan nenbilen lehen aldia izan zen- Hitz batean definituta: zoragarria.

Imaginatzen zenuen bezalakoa al da telebistako lana?

Telebistan aritzen naizen lehen esperientzia izan arren, pixkat nola dabilen ezagutzen nuen, making of guztiak tragatzen ditudalako, eta telebista lan egin duen jendea ezagutzen dudalako.

Erraza da hain aktore ezagunekin umorezko telesail batean lan egitea?

Bai eta ez. Bai, beste aktoreek dena ematen didatelako, eurei begira eta eurekin batera ikaragarri ikasten delako. Eta ez, umorean oso ondo dabiltzalako, eta batzuetan ezinezkoa egiten zaidalako barreari eustea, eta hori oso txarra da. Baina plazer handia da aktore hauekin lan egitea. Loteria tokatu zait!

Ikusten duzu Bi eta Bat ez den beste telesailik?

Bai. Orain arte ‘La Fuga’ ikusi izan dut, eta estatu mailan azkenaldian egin den telesailik originaletako bat zela iruditzen zait.

Nola ikusten duzu telebistaren etorkizuna?

Asunto zaila. Gaur egun internetek daukan eragina itzela da, eta bien arteko fusio bat egongo dela uste dut.

Eta euskal telebistarena?

Euskaldunon eta ETBko programazioaren eskuetan dago.

Zein paper antzeztea gustatuko litzaizuke?

Jack Sparrow, esaterako, baina asko dira. Erronka zailak gustatzen zaizkit. Bizia eman diezadakedan edoizen pertsonaia, egia esan.

Argazkiak: Hodei Losada, Oihane eta EiTB

Read more »

ELKARRIZKETA: Yannick Vergara: “Beti gustatu izan zaizkit erronkak eta ez naiz kikiltzen ametsak egia bihurtzeko borroka honetan”

Yannick Vergara (Gurutzeta, Barakaldo, 1983) antzerkian, zinean eta telebistan lan asko eginikoa da. Goenkale saioak egin zuen ezagun. Aste batzuetako atsedenaldiaren ondoren, ostiralean euskal telebistaren bigarren katean ikusiko dugu berriz Vaya Semanita saioaren atal berrietan pertsonaia zahar eta berriak hezur-haragitzen.

Leyre, Vaya Semanitako pertsonaia berria (Argazkia: Miriam Cabeza)

Noiz esan zenion lehenengoz zure buruari aktore izan nahi zenuela?

Ez dut momentu zehatzik gogoan, baina bai aurreskolan denek printzesa izan nahi zutenean, nik aktore izan nahi nuela.

Eta pentsatu zenuen inoiz horren urrun iritsiko zinenik?

Urrun? Egia esan, ez dut sekula horretan pentsatu. Ez dakit urrun heldu naizen ala ez. Hasieran jende askori erakutsi behar izan nion honetarako gai nintzela eta hori lortzeko ondo prestatuta egon behar nuen; beraz, nahikoa lan izan nuen (eta dut) interpretazioari buruzko guztia ikasten. Helburua argi zegoen: aktore moduan lan egitea, hemen, Madrilen, atzerrian...berdin zitzaidan, baina bizimodua aktore gisa atera nahi nuen.

Argazkia: Fernando Foto

Errazak izan ziren lehenengo urratsak?

Lehenengo urratsak beti izaten dira zailak. Esan bezala, oztopo askori egin behar izan nion aurre hasieran, baina beti gustatu izan zaizkit erronkak eta ez naiz kikiltzen ametsak egia bihurtzeko borroka honetan. Momentu latzetan ere gauza asko ikasten da eta nik ikasi dut une gogor horiei alde ona ikusten.

Hainbat irakasle ezberdin izan dituzu.

Bai, zorionez teknika eta metodologia ezberdinak ikasteko aukera izan dut. Bakoitzak tresna ezberdinak eman dizkit eta, orain, batetik bestera egiten dut salto, egoerak eskatzen didanaren arabera. Gainera, iaz Adán Blacken esanetara ikasteko parada izan nuen eta esperientzia zoragarria izan zen: lanean ari naizen bitartean, jolasten, amesten eta nire buruarengan konfiantza izaten ikasi nuen.  

Arte Dramatikoaz gain, itzulpengintza ere ikasi zenuen Gasteizen.

Bai, txikitatik besteekin komunikatzea gustatu izan zait eta hizkuntzak ikastea aukera paregabea zen hori lortzeko. “B plan” gisa hartu nuen nire gurasoen lasaitasunerako eta batzuetan oso erabilgarria izan zait.  

Vaya Semanita saio historikoaren belaunaldi berriko aurpegietako bat zara. Zer nolako esperientzia da bertan lan egitea?

Krisi garaietan ere, gogor eta ilusioarekin lan egiten duen familia ederra osatu dugu eta horrek ez du parekorik. Lantalde moduan egiten dugu lan eta horrek errazago egiten du programaren erritmo bortitza jarraitu ahal izatea. Gainera, aktore moduan pertsonaia ezberdin asko lantzeko aukera ematen digu eta izugarri ikasten da. Bihotzez eskertzen diot Vaya Semanitako familiari hasieratik erakutsi duen niganako konfiantza eta egunero eskaitzen dizkidan babesa eta maitasuna.

Aurretik Goenkale-n ibili zinen... Vaya Semanita-rekin alderatuta desberdintasun handia dago?

Vaya Semanitak askoz erritmo azkarragoa du eta gehiena platotik kanpo grabatzen dugunez, lanordu gehiago behar dira. Gainera, denok egiten dugu lan egunero, Goenkalen ez bezala; beraz, askoz nekatuago bukatzen dugu astea. Hala ere, erritmoa eta erregistro aldaketa alde batera utzita, oso antzekoak dira: familia giroa dago hasierako egunetik, pertsona zoragarriek egiten dute lan eta, ahal den neurrian, produktua maitasun handiz hartzen saiatzen dira.

Ez da fikziozko umorean lan egiten duzun lehen aldia baina, aurretik Qué vida más triste eta Euskolegas telesailetan ere parte hartu zenuen.

Bai, atal gutxi batzuetan azaldu nintzen eta komedian lanean hasteko oso erabilgarri gertatu zitzaizkidan biak. Presiorik gabe erregistroari neurria hartzeko aukera eman zidaten.

Argazkia: EiTB

Ostiralean bigarren denboraldia estreinatuko duzue gaueko hamarretan, zer ikusi ahal izango dugu?

Aurreko denboraldiko pertsonaiarik gogokoenak eta maitasun handiz landutako pertsonaia berri eta zoragarriak agertuko dira denboraldi berri honetan, ikuslearen irribarrea lortzeko prest. Aurpegi berriak ere izango dira eta programaren erritmoa azkarragoa izango dela esango nuke. Baina ezin dut gehiago aurreratu...Ostiralero zuen zain izango gara.

Horrenbeste lan egin ondoren, kalean, jendeak ezagutu egingo zaitu, ezta?

Bai, egoeraren eta herriaren arabera. Pixkanaka ari dira Vaya Semanitako pertsonaiengatik ere ni ezagutzen; baina oraindik, gehienek Rakel deitzen didate. Hiru urtez aritu nintzen Goenkalen pertsonaia samur eta alai horrekin eta zaila da hura ahaztea. 

Azkenengo lan asko euskaraz eta gazteleraz aldi berean egin dituzu: Amamaren memoria (¿Te acuerdas, abuela?), Anfitrioi berezia (El extraño anfitrión)... nolakoa izan da esperientzia hau?

Hasieran, beldur apur batekin hartu nituen, baina lanbide honetan beti presaka gabiltza eta ez digu pentsatzeko astirik ematen, zuzenean ekin behar izaten diogu erronkari. Lehendabiziko egunetan, mesfidati ibiltzen gara, baina uste baino errazagoa da. Agian, itzultzaile senak ere laguntzen didalako izango da...

Zein hizkuntzatan sentitzen zara erosoen?

Erabat elebiduna naiz eta bietan eroso sentitzen naiz. Hasieran, Barakaldokoa izanda, mundu guztiari erakutsi behar nion euskaraz ere ondo moldatzen nintzela, baina gero ohitu dira ni bi hizkuntzatan ikusten. Nik esango nuke, proiektu bereko bi bertsioak ikusita, ez legokeela inongo alderik nire interpretazioari dagokionez. Norbaitek proba egin nahi badu, aurrera!

Denetarik egin duzu, aktore lanak, dantza, bikoizketa, itzulpengintza, script lanetan ere ibili zara... zein asmo dituzu etorkizunera begira?

Ahal dudan heinean, aktore lanetan jarraitu nahiko nuke, baina hori nire esku ez dagoenez, besterik egin behar badut ere, gustura egingo dut. Azken batean, jakituriak askeago egiten gaitu eta, ipurterre hutsa naizenez, beti saltsaren batean egon behar dut. Hori bai, eskertuko nuke kultura bultzatzeko baliogarria izatea. 

Testua: Ander Barinaga-Rementeria 

Read more »

ELKARRIZKETA: Maitena Salinas: “Dokumental hau, beste askoren lehen urratsa izatea espero dut”

Maitena Salinas Beiztegi (Beasain, 1980) komunikatzailea, Pilates-eko entrenatzailea, zine-zuzendaria, aktorea... eta ororen gainetik emakumea. Oraingoan zinema zuzendari lanetan bigarren filma amaitu eta otsailaren 29an ‘GEA’ dokumentala aurkeztuko du Ordiziako Barrena jauregian.

Nola sortu zen ‘GEA’ grabatzeko ideia?

Ikus-entzunezko komunikazioa ikasi nuen eta duela gutxi Giza Eskubideetan espezializatu nintzen. Gauza biak uztartu eta dokumentalen munduan sartzera animatu naiz. Tresna horiek erabilita jendeari pentsaraztea da dokumentalaren helburuetako bat.

Zer dela eta aukeratu duzue izenburu hori?

Dokumentala elebiduna denez bi esanahi ezberdin zituen titulu bat pentsatzen hasi nintzen. Alde batetik, Gea-k goierriko euskalkian gara esan nahi du. Emakumeak ikustarazteko balio duela uste dut, hemen gaudela adierazi ozen eta inongo beldur eta lotsarik gabe. Beste alde batetik Gea, ama lurra irudikatzen duen jainkosaren izena ere bada. Emakumeen barne boterea berreskuratzeko aldarrikapena egin nahi genuen bigarren adiera horrekin zenbait erlijiok emakumea etsai bihurtu eta alde batera utzi baitzuten.

Goierriko emakumeek gizartearekin duten harremana hartu duzu dokumentalaren ardatz moduan...

Bai, baina ez dut nahi sententzi modura ulertzea nahi gure artean ere desberdintasun ugari baitaude. Askatasunez bizi ezin den harreman bat da. Hainbat adibide daude: alargunek, legeak direla eta ez dituzte euren eskubideak lortzen eta emakumeen eta gizonen soldatak ez dira berdinak nahiz eta betebehar berberak eduki. Biolentzia matxista ere hor dago, eta tamalez ohitzen hasiak garela ematen du... Amatasunaren, sexu-heziketaren inguruan presio sozial ugari daude, besteak beste.

Azken finean, emakumea beti dago besteentzat eta oso gutxitan bere buruarentzat. Adibide asko jarri daitezke honen inguruan. Bada garaia guzti honekin amaitu eta bidea egiten jarraitzeko. Gauza asko lortu dira, baina oraindik asko dago egiteko eta ezin dugu hori ahaztu. 

Beasaindarra zara jaiotzez, baina badira urte batzuk ez zarela bertan bizi...

Beasainen jaio eta bizitakoa naiz. Goierriko emakumeen elkarteetara urbildu naizen lehenengo aldia izan da baina. Batzuetan kanpora joan behar duzu zure herrian zer dagoen ikusteko. Emakume zoragarri eta eskuzabalak ezagutu ditut. Euren denbora eta bihotza beste emakume askok bizitza hobeago bat izan dezaten eskaintzen dute. Horrelako pertsonak beharrezkoak dira mundu honetan, haiai esker gizarteak hobera egiteko aukera baitu.

Zenbat denbora igaro duzue proiektu honetan lanean?

2010eko udaberrian egin genituen lehenengo bilerak. Bertan, Farapi (Antropologian adituek osatzen duten enpresa), Kimetz, Asmube eta Sorgiñemak emakume elkarteen ordezkariek eta nik parte hartu genuen. Emakume elkarteen garrantzia zabaltzeko zerbait desberdina eta eraginkorragoa egin nahi zuten. Emakunde eta Gipuzkoako Foru Aldundiaren babesa jaso ondoren grabaketari ekin genion Estiko ekoiztetxearekin. 2011ko urtarrilean bukatu genituen grabaketak eta hilabeteetako edizio lanaren ondoren, orain aspaldian hasitako proiektu honek azkenean argia ikusiko du!

Zer moduzko esperientzia izan da?

Esperientzia zearo aberasgarria izan da, bai profesionalki eta bai pertsonalki. Emakume bezala hazteko balio izan dit. Emakume elkarteen garrantzia gertutik bizitzeko aukera eman dit.

Baina ez da lehenengo esperientzia izan zuzendari lanetan...

Ez, aurretik Gipuzkoako etorkinen normaltasunaren inguruan SOS Arrazakeria elkartearentzat egindako dokumental bat zuzendu nuen: ‘Pangea’.

Zer ikusiko dute otsailaren 29an Ordiziako Barrena Jauregira hurbiltzen direnek?

Zazpi emakume protagonista daude: baserritar bat, etorkin bat, Kimetz, Asmube eta Sorginemak elkarteetako ordezkariak, gizarte langile bat eta antropologa bat. 30 eta 65 urte bitarteko emakumeek gai askoren inguruan hitz egingo dute beraien esperientzia pertsonaletik abiatuta. 35 minutuan lana, amatasuna, emigrazioa, komunikabideak, elkarteratzea, sentimenduak, elkartasuna... Errealitatea bere osotasunean azaltzeko ahots gehiago falta badira ere, zati bat azaltzeko aukeraketa ederra egin dugula uste dut. Gainera, dokumental hau, beste askoren lehen urratsa izatea espero dut.

Goenkaleren azken denboraldian Mireia Miranda modelo eta diseinatzaile aberatsaren pertsonaia antzezten duzu. Nola uste duzu ikusiko lukeela feminismoa Mireiak?

Galdera bikaina! Iruditzen zait Mireia ere feminista izan daitekeela zentzu batzuetan, beti defendatzen du bere askatasuna eta autonomia, bere ama izaera ere ez da batere ohikoa, ez ditu bere izaeraren beste arloak alde batera uzten horretan bakarrik zentratzeko. Nik uste dut adinak agian gauzak beste era batera aztertzera eraman duela, ziur aski gaztetan ez zen horrelakoa. Modelo munduak patriarkatuaren gauza asko azal ditzake bere alde erradikalenean, argalegi egon beharraren obligazioa, emakumeen fisikoari lotutako obsesioa, beti zoragarri egon beharraren itxura, gizonentzat objektu eder bat izan beharraren tirania… eurei eskatzen ez zaiena, ez gradu berdinean, behintzat, eta hori komunikabideetan ere garbi ikusi daiteke. Nik uste dut guzti horrek zer pentsatua emango ziola bizitzak aurrera egin ahala, baina bere irudian oraindik oso estankatuta dago, ez da batere askea, eta hori ere, landu beharko luke nire ustez.

Eta nola ikusten duzu feminismoa zuk?

Niretzat feminismoa askatasun bide bat da, zure burua errespetatu eta errespetaraztea eramaten zaituena. Emakumeen eskubideak eta betebeharrak defendatzen ditu, menpekotasuna alde batera utziz. Ez da matxismoaren kontrakoa, hembrismoa litzatekeena, ze horrek emakumea gizonaren gainetik egon beharko lukeela adierazten du, beraz, gizonak ere feminista izan daitezke! Nik uste dut desberdintasuna oso aberasgarria dela, emakume guztiak ez gara berdinak, ezta gizonak ere, polita litzateke denak besteengandik ikasteko eta hazteko aukera izatea, baina gaur egun erabat lortuta ez egon arren, berdintasunetik abiatuta. Ziur horrek gizarte osasuntsuago bat edukitzera eramango gaituela.

 

Testua: Ander Barinaga-Rementeria

Read more »

Elkarrizketa: Ramon Agirre: "Ez utzi, ekin eta heldu adarretatik"

Testua: Irati Aguirre / Argazkiak: EiTB

Ramon Agirre (Donostia, 1954) euskal aktore, idazle eta margolaria da. Hainbat paper antzeztu ditu bere karrera emankorrean. 30 film baino gehiagotan parte hartu du. Antzerkian ere, beste horrenbeste antzezlanetan eta telebistan ere bere lanak egindakoa da. Euskal aktore osoaren titulua lortzeko, baina, Goenkale telesailean agertzea falta omen zitzaion, eta hemezortzigarren denboraldiko protagonistetako bat da. Aurtengo Donostiako Zinemaldiko Zinemira saileko epaimahaiburu izendatu dute. Hori izan da berarekin biltzeko baliatu dugun aitzakia.

Zein da Ramon Agirreren eguneroko plana zinema epaimahaiburu denetik?

Deitu, eta baietz esan nion. Baina eginkizun zerrenda pasa zigutenean, esan nuen: Uff! Hiru film besterik ez dira ikusi behar ditugunak, eta gero bat aukeratu behar dugu. Filmak ikusteko ere denboraz larri nabil, baina oso gustora.

Ikusi behar dituzun hiru film horiez gain, zein gehiago ikusiko dituzu?

Ez dut denbora askorik, baina momentuz pare bat ikusi ditut. Gaur, esate baterako, Berlinen aktore, film eta zuzendari onena izendatutako pelikula ikusi dut. Oso ona izan da. Iraniarra da. Ahalik eta pelikula gehien ikusiko ditut, baina batez ere hiru horiek, saria emateko. Kosta egiten zait niri ezezkoa esatea, eta deitu zidan pertsona oso sinpatikoa izan zen; eta nola ez, kargua onartu nuen.

Euskal McDoorman zara batzuentzat.

Euskal McDoorman… (kar, kar, kar) Orduan esan beharko dut berak esan zuen bezala, zinearen etorkizunerako potroak behar direla…

Nola ikusten duzu zinearen etorkizuna?

Hori galdera metaforikoa da. Nik uste dut, nire lagun batek esan zuen bezala, ez dagoela zertan kezkatu. Jendeak historiak ikusi, gorpuztutako historiak entzun nahi dituen bitartean bizirik egongo da zinea. Akaso formatua aldatuko da, non ikusi, etxean, mobilean… Baina historiak egingo dira, antzeztuko dira…

Aldaketa horretan, zinea beste gailuetara eramatearen aldekoa zara? Badaude purista batzuk uste dutenak filmeak aretotan ikusteko direla.

Akaso oso purista izango naiz, baina, filmak baldintzarik hoberenean ikustea gustatzen zait. Momentuz, uste dut baldintzarik onena dela aretoa, itxia, iluntasuna… Etxean nik oso zine gutxi ikusten dut, eta ordenagailuan zeresanik ez. Aretoak ematen dituen baldintzak eta iluntasuna pelikulaz gozatzeko onenak dira. Purismotasun kontua baina gehiago, erosotasun kontua da.

Eta euskarazko zinemaren etorkizuna?

Orain arte ez da apenas istoriarik izan, beraz, etorkizun oparoa du. Atzetik ez du asko, beraz, aurrera begira izango du. Nik uste, baietz. Gremio honetan, eskarmentu handiko jendea dago.Teknikari asko daude Madrilen, baita aktoreak ere; gainera, adin batekoak direnak. Errodaje oso baloratuak egiten dira Espainian. Txominista deitu didazu, baina uste dut batzuek esku ona dutela zinema egiteko. Diziplina hori euskaldunoi ez doakigu gaizki

Adibidez, izenen bat?

Adibidez, Asier Altunak poesia handia du.

Jendea oso gustura atera zen…

Ederra izango da seguru.

Euskarazko zinema kontsumitzen duen ikusleriarik ba al da?

Gauzak ondo egin behar ditugu. Elikadura pixka bat eman behar diogu euskal zinemari, eta ez bi urtean behin pelikula bat ikusi. Urtero bost film egitea ez da asko eskatzea. Industria pixka bat sortu behar da. Oraindik euskal zinemagintza oso gaztea da, eta goruntz egin behar du.

Zein aholku emango zenioke mundu horretan sartu nahi duen gazte bati?

Kalitatetik kantitatea ateratzen da. Nire aholkua da egin dezala. Nahi badu eta gustatzen bazaio, ez dezala alde batera utzi dirua ez duelako. Egin nahi badu, egin dezala edozerren gainetik. Ez utzi, ekin eta heldu adarretatik.

Potroak…

(Kar, kar, kar) Bai, potroak. Nahi baldin baduzu, aurkituko dituzu momentua eta taldea.

Read more »

Elkarrizketa: Loreto Mauleon: “Bi anai ez da guztientzat egindako pelikula, baina ikusten saiatzea gomendatzen dut”

Loreto Mauleon, Donostiako aktore gaztea, ezagutu dugu Zinemaldiko 5. egunean. Imanol Rayok zuzendutako Bi anai filmean lan egin du; Bernardo Atxagaren eleberriaren irakurketa zinematografikoa da. Filmaren inguruko iritzia eman, eta aurretik egindako lanak aztertu ditu: hala nola, Goenkale telesailean eta La máquina de pintar nubes pelikulan egindakoak.

Testua: Julen Biguri / Argazkia: EiTB

Zein izan zen zure lehenengo esperientzia aktore lanetan?

Profesional moduan La máquina de pintar nubes pelikula izan zen lehena, baina lehendik ikastolan ere egiten nituen antzerkiak.  19 urte nituen, eta oso barneratuta dut esperientzia hori. Gero, poliki-poliki hasi nintzen lan ezberdinak egiten: Goenkale, adibidez. Eta orain Bi anai pelikulan lan egin berri dut.

Bi pelikuletan Bingen Elortzarekin lan egin zenuen. Pertsonaiek lotura berezia dute bi filmetan.

Bai, lotura oso berezia. Lehenengoan, La máquina de pintar nubes-en Bingen nire atzetik zebilen helduagoa nintzelako. Oraingoan, nahiz eta bion aldetik erlazioa egon, ni naiz bere atzetik dabilena.

Erraza al da binomio hori lanera egokitzea?

Oso aktore ona da. Oso gaztea da, baina burua bere lekuan dauka. Erraza da horrela lan egitea.

Eta Imanol Rayoren opera prima izan dela kontuan hartuta, nolakoa izan da esperientzia?

Erraztasun asko izan ditugu antzezteko orduan. Orain arte egindakoaren oso ezberdina zen bere proposamena, baina oso argi dauka zein den lortu nahi duena.

Gidoia irakurri aurretik irakurrita zeneukan Bernardo Atxagaren eleberria?

Bai, ikastolan irakurri genuen, baina ez nintzen asko gogoratzen. Horregatik berriro eman nion begiradatxo bat. Baina pelikulak eta liburuak ikuspuntu ezberdinak lantzen dituzte, betiere Atxagaren oniritziarekin. Filmak irakurketa dokumentalagoa bideratzen du. Mantsoa da, eta agian mundu guztiak ikusteko modukoa ez da, baina ikusten saiatzea gomendatzen dut.

Landutako pertsonai guztietatik zein da ilusio gehien egin dizuna?

Poz gehien eman zidana La máquina de pintar nubes-ena izan zen, lehena zelako eta dena berria zelako niretzat. Baina azkenean pertsonaia bakoitza estimatzen duzu. Joana (Goenkale) da pertsonaia famatuena, telebista askoz komertzialagoa baitelako. Hasiera batean arraroa egiten zitzaidan Joanaren papera antzeztea, baina azkenean ohitu egiten zara.

Zer dauka Joanak Loretorena, eta Loretok Joanarena?

Pertsona berdinak gara azkenean, beraz, antzekotasunak ikusi behar dira nahiz eta beste pertsonai bat izan. Hala ere, izaera ezberdina daukagu. Berarena gogorregia da, eta espero dut nirearen oso antzekoa ez izatea.

Nola prestatzen dituzu zuk pertsonaiak?

Noski, aktore bakoitzak bere moduak dauzka. Hala ere, nik ez daukat aktore moduko ikasketarik. Horregatik ez dut pertsonaia aztertzeko metodorik zehatzik. Gidoia irakurtzen dut, eta nire eta bere izaerak alderatuz, beste pertsonaiekin dituen erlazioak aztertuz eta nire senak esaten didanari kasu eginez sortzen dut pertsonaia. Gainera, antzezpen librea bideratzeko askatasuna ematen dute zuzendari askok.

Read more »

Elkarrizketa: Blanca Portillo: “Antzerkiak derrigorrezko ikasgaia izan beharko luke”

Madrilen jaio zen Blanca Portillo aktorea. RESAD Arte Dramatikoaren Goi Eskola Errealean graduatu ondoren, 30 antzerki lanetan parte hartu du; baita telebistako eta zinemako hainbat proiektutan ere. Hori gutxi balitz, 1997. urtetik aurrera zuzendari moduan ikusi dugu hainbat lanetan.

Testua: Goizane Aviles / Argazkia: Julen Hernandez

Aktore moduan lan egin duzu. Kameren aurrean antzeztu duzu, eta kameren atzean ere ibilia zara. Zein duzu nahiago?

Ni aktorea naiz ezer baino lehen. Zuzendaritza zaletasun aparta da perspektiba zabaltzen dizulako. Aktore moduan lan egiten duzunean, zati bat bakarrik ikusten duzu. Kamera atzean lan egiten duzunean, berriz, dena ikustera behartuta zaude, hau da, ikuspuntu panoramiko bat erabiltzera. Ni antzerkiak liluratzen nau, barrutik, kanpotik, edozein puntutatik. Beraz, lanbide honetaz ikastea dut gustuko, dena ikastea, ez zati bat bakarrik. Horregatik, batzuetan historia bat imajinatzen dut, eta nola egingo nukeen amestu ondoren, zuzentzera animatzen naiz. Baina ni aktorea naiz, eta argi dago zuzendaritza lanak aktore moduan hobetzen zaituela. Hortaz, nire ustez, antzerkiak derrigorrezko ikasgaia izan beharko luke.

Beraz, zein duzu nahiago: antzerkia, zinema ala telebista?

Galdera hori gorroto dut. Gauzak ez dira horrela. Ez da bata bestea baino gehiago gustukoago duzun. Nik ez nioke bat berari ere uko egingo. Antzeztea eta aktore izatea gustatzen zait. Antzerkian, telebistan edo zineman lan egitea gustatzen zait proiektua ona bada, edota pertsonaia interesgarria bada. Hori bai, beti esan dut norbaitek pistola bat buruan jarri eta bakar bat aukeratu beharko banu, antzerkia aukeratu nuke. Izan ere antzerkian hazi naiz, eta uste dut nire gaitasunak maximora eramaten dituena dela.

Zergatik aktore?

Talde txiki batekin ibiltzen nintzen larunbatetan irakasle batengandik hurbil egon nahi nuelako. Irakaslea mago bat zen, jeinu bat. Han kasualitatez sartu nintzen, esperientzia ezberdin bat bilatzeko asmoz. Baina egun batean, entsegu baten bukaeran, handik zebilen batek esan zidan: “Ezin duzu imajinatu nola hunkitu nauzun, nola egin dudan negar zuk egindakoa ikusten”. Egun horretan esan nuen: “Hau da egin nahi dudana”. Zerbait egiterakoan, niretzat garrantzitsua den historia bat kontatzean dudanean, gustatzen zaidan historia bat, hunkitzen nauena… hori egitean norbait hunkitzen badut, hori da egun nahi dudana. Hori 17 urte nituenean gertatu zen, eta handik aurrera ez diot lan egiteari utzi.

Pertsonai berri bat proposatzen dizutenean, eskatzen duen prestakuntzarekin, ikerketarekin… Pertsona moduan, esperientzia horrek guztiak zer ematen dizu?

Nire ustez, lanbide hau oso aberasgarria da errespetuz, maitasunez eta seriotasunez egiten baduzu. Gaur egun, jende askok aktore esaten dio bere buruari, baina, benetan eta serio egiten baduzu, oso lanbide gogorra da. Denetarik ikasten duzu: artea, historia, geografia, bizitza, lexikoa, analisia… Denetarik. Zeure buruaren aurka egiten baduzu, zeure burua hobeto ezagutzen laguntzen dizu, gizakia hobeto ezagutzen, edota errespetu handiago izaten. Gaiztoa den pertsona bat interpretatzea tokatzen zaizunean, orduan ikasten duzu norbera zenbateraino den gaiztoa. Orduan ulertzen eta justifikatzen duzu zergatik den jendea era batekoa, kontuan izan gabe haien iritziak, ulertu eta justifikatu behar duzu. Askeago egiten gaitu, lanbide hau ondo eta bihotzez egiten bada, asko ikasten da.

Read more »

ELKARRIZKETA: Jabi Elortegi

Jabi Elortegi zinema eta telebista zuzendari, errealizadore eta gidoigileari elkarrizketa.[vimeo http://www.vimeo.com/22412202 w=492&h=277]

“Nire mundua errodajea da”

Jabi Elortegi zine zuzendari eta errealizatzaileak ikus-entzunezkoen munduaren egoera izan du hizpide

Izaskun MOYANO GARCIA

Ikus-entzunezko munduan hain murgilduta dagoen gizon herrikoiarekin solasean ibili gara. Bermeon, bere txikitako herrian, izan gara eta denetarik kontatu digu. Alde batetik, ikus-entzunezko mundua bere ikuspuntutik azaldu digu. Bestalde, bizitako esperientziez eta bere ibilbide profesionalaz ere aritu da hizketan. Izan ere, asko dira kamera atzean ezkutatzen diren sekretuak.

Gizon lasaia dela erakusten digu zinema zuzendariak, Bermeoko Kultur Etxeko gela argitsu batean. Lotsatia dela onartu duen arren, bi kamera eta galdera sorta baten aurrean gustura agertu da. Izan ere, profesional gisa, taldean lan egitera ohituta dago, eta ondo konpontzen da. Bestalde, guztiz herrikoia da, ahal duen guztietan etxera itzultzen delako, lanetik deskonektatzeko asmoz.

Madrilen burutu zenituen ikasketak.

Betidanik gustatu izan zait musika, baina ikus-entzunezko mundua ezagutu, akademia batzuk begiratzen hasi eta Madrilen aurkitu nuen CEF. Bertan ikasten nengoela, musika baino irudia gehiago gustatzen zitzaidala konturatu nintzen, eta horrela hasi zen dena.

Bermeotarra jaiotzez. Eta bihotzez? Kanpoan ikasten edo lanean Bermeoren faltarik sumatzen da?

Nire mundua errodajea da. Ez daukat familiarik, zeren azken finean, eguneko hamar ordu errodatzen pasatzen ditugu. Gauza bat amaitzean, hurrengo eguneko grabaketa prestatu; grabatutako materiala berrikusi… Ordu asko dira. Beraz, nahiago dut kanpoan egon. Hori bai, asteburuetan Bermeora itzuli nahi izaten dut. Hona natorrenean, txikitako lagunekin nago, arrantzaleekin… Niretzat hori, brutala da.

Pausoka ekoiztetxeko kide zara.

Gernikako ekoiztetxeko albistegietan hasi nintzen lanean, eta beste ekoiztetxe batzuetan, dokumental eta erreportaia informatiboak errealizatzen. Baina momentu bat iritsi zen, non fikzioa egin nahi nuela. Garai hartan, fikzioa Pausokan egiten zen. Beraz, bertara joan nintzen eta ordutik bertan jarraitzen dut. Gainera, egun batean, Goenkale-ko zuzendari izan behar nuela esan zidaten. ‘Pentsatu nuen: Goenkale? Hamar urte eman ditu emititzen, eta ni zuzendari izatearekin amaitu egingo da?’ (kar, kar, kar) Beno, datorren urtean 18 urte egingo ditu, eta oraindik hor dabil; beraz, jarraitu dezala!

Egun, Euskal Herrian eta munduan nola ikusten duzu ikus-entzunezkoen mundua?

Mundu hau sormenezkoa da, baita ezegonkorra ere. Baina lana dagoenean, lana dago. Audientzia badago aurrera, bestela kanpoan geratzen zara. Errodajean, gauzak kontatzeak edo jendea mugitzeak ematen dizun venenue, niri beste ezerk ez dit ematen.

Lana sortu egin behar da. Baina kontatzeko gauzetan ez dago mugarik, momentu honetan behintzat. Gaur egun, baliabideak daude. Facebook, Tuenti, Twitter… bezalako sare sozialetan eskegi ditzakezu zure lanak, jendeak ikusi ditzan. Beraz, kasu horretan, aukera asko daudela ikusten dut. Krisialdian bizi gara, eta egoera honetan lehenen kentzen dena publizitatea eta artearekin zerikusia duena da, ez delako diru- zuzena ikusten. Baina batzuetan pentsatzen dugu pelikularik gabe ere bizi gaitezkeela.  Egia da, pelikulek batzuetan gauzez ahazteko eta beste mundu batera joateko balio dutela, baina ahora eramatekoa nonbaitetik lortu beharra dugu.

“Pelikulek beste mundu batera joateko balio dute”

- Telesailak (Goenkale, Balbemendi), telebista programak (Agitación + IVA), musikalak (Go!azen), luzemetraiak (Zorion Perfektua)... Denetarik probatu duzu. Zein da gehien gustatu zaizuna?

Ez dakit. Ez dut uste batekin geratuko nintzenik. Bakoitzak bere gauzak ditu eta denekin ikasi dut. Gehien bete nauena, nik uste Go!azen izan dela. Umeak oso zintzoak dira, dudarik gabe; eta umeak proiekzio bati begira ikusterakoan ‘horra heldu naiz” esaten duzu. Gainera, Euskadin inoiz egin den generoa da, erronka handia, musikala… Asko gozatu nuen.

Baina, aurretik egindakoa egin ez banu, horra ez nintzatekeen helduko; eta hori besteetatik ikasi dudana baliatuz egin dut. Beraz, batekin geratzekotan, ez nuke jakingo zein aukeratu. Orain komedia egiten ari naiz, eta uste dut genero zailena dela. Jendeari barrea eragitea ez da batere erraza. Poligoneros izena duen telesail baterako kapitulu pilotu bat grabatzen ari gara.

Nahiko formatu komertzialak landu dituzu. Badago egitea gustatuko litzaizukeen baina errentagarritasun komertzial eza dela eta, alde batera utzi duzun proiekturik?

Ni telebistako zuzendari/ errealizadorea naiz, eta telebistan audientzietatik bizi zara. Hau da, ez duzu edozer gauza egiteko aukerarik. Jendeak ez badu hori ikusten, kalera zoazelako lehen astean. Azken finean, telebistan lan egiten dudanez, ez dut ezer konkretuki pentsatuta. Zinemarako, ordea, badut bai proiekturen bat ez dena oso komertziala, baina jendeak ikusteko modukoa da.

Zuzendari moduan hainbat erabaki hartzen dituzu, baina nork dauka azken hitza: zuzendariak ala ekoiztetxeak?

Ekoiztetxeak berak dirua jartzen du eta bere helburuak ditu. Nik, zuzendariak, ere berarekin bat egin behar dut, baina kontuan hartu behar da berak ni kontratatu nauela nigan konfiantza jarriz. Egia esan, askotan borroka handia sortzen da. Baina azkenean, nik uste azken hitza ekoiztetxeak berak duela.

Go!azen-en gazteekin aritu zara lanean. Beste proiektuetan, ordea, nagusiekin. Lanerako orduan zer dituzu nahiago, gazteak ala helduak?

Gazteek egundoko indarra eta bizitasuna ematen dizute. Gaztaroko ezaugarriak dituzte; batik bat, ilusioa eta arazoak, eta hau polita da. Nagusiek aldiz, profesionaltasuna, esperientzia, lanbide honen gorabeheren jakintasuna dituzte, besteak beste. Azken batean, bakoitzak bere ezaugarri onak eta txarrak ditu, eta balantza erdian mantentzen dute. Egia esan, nik gazteekin oso ondo pasatzen dut.

Badago berarekin lan egin nahiko zenukeen aktore, teknikari, argazki-zuzendari, ekoizle, gidoilaririk...? Edo lan egin eta gustuko izan ondoren, errepikatzea gustatuko litzaizukeenik?

Nire eskuetan balego, badakit norekin egingo nukeen lan. Ondo pasatzen dudalako eurekin, eta batez ere, oso profesionalak direlako. Kamerak, soinua, nire laguntzaileak, jantziak… Eta nola ez, baita aktoreak ere. Meritu handia dute, eta nik beren lana ezagutzen ez dudanez, errespetu handia diet. Hauek azken finean, zure istorioa kontatuko dutenak dira, eta castinga edota aukeratzeko momentua da nire ahultasun handiena, inork ez baitaki hautatua ona den ala ez; zure apustu soil bat baino ez da. Baina egia esan, niri aurpegi berriak gustatzen zaizkit. Talentu berriak aurkitzea gustatzen zait. Talentu berria freskotasuna baita.

“Castinga da nire ahultasun handiena”

Kamera atzean esperientzia handiko gizona zara, baina pentsatu duzu inoiz zu zeu kamera aurrean jartzea?

Ez, sekula ez. Ezin dut nire burua kamera aurrean ikustea jasan. Baliteke lotsa kontua izatea. Ez zait gustatzen nolakoa naizen kamera aurrean, ezta nire ahotsa entzutea ere. Kameoren bat egin dut inoiz aukera izan nuelako. Zorion Perfektua-n ni neu aurkeztu nintzen. Honela ekoizleak ere pozarren zeuden dirua aurreztu zutelako. (Kar, kar, kar) Bestalde, Balbemendi-n ere egin nuen zerbait, baina ‘ti-ta, esaldi bat eta banoa’.

Amaitzeko, zer gogorarazten dizute edo zer iritzi duzu hitzon inguruan?:

Sinde Legea: beharrezkoa da, baina ez dagoen moduan. Berrikusi egin behar da.

Goenkale: harrobia.

Eitb: hemengo telebista.

Pausoka: aukera eman zidan ekoiztetxea

Oscar eta Goya sariak: ez badituzu ez dizu axola, baina ematen badizkizute garrantzitsuak dira.

Donostiako Zinemaldia: munduko lehen mailako sariak dira. Gure zinemaldia da, eta oso garrantzitsua gainera. Telebistatik ikusten nuen beti eta momentua heldu zenean, Zuzendari gazte onena-ren sailerako izendatu ninduten. Oso urduri jarri nintzen, baina gero oso polita da. Agian pixka bat salduta sentitzen zara; hala ere, ilusio handiz aurkezten duzu zure proiektua.

Read more »

Pablo Puyoli elkarrizketa

Aurpegi anitzeko aktorea

Testua eta argazkia: Julen Hernandez

‘Crimen Perfecto’ antzezlana aurkeztera etorri dira oraingoan Elena Furiase, Jorge Sanz eta Pablo Puyol aktoreak. Donostiako Victoria Eugenia kanpoaldean pase grafikoa egin dute argazkilari eta telebista kamerek haien irudiak har zitzaten. Ondoren, antzokiko prentsa aretora jaitsi dira lanaren nondik norakoak azaltzeko. Aktore bakoitzak bere iritzia eman eta kazetarien galderen txanda etorri da. Kapuko Aldizkariak prentsaurrekoa amaitu arte itxaron du Pablo Puyol eta Elena Furiaserekin elkarrizketa pertsonalago bana izateko.

Nahiz eta 33 urte izan, Pablo Puyol gaztea kontsideratzen da oraindik. Unibertsitatean Biologia ikasketak egin ondoren Malagako Arte Dramatikoko Goi Eskolan sartu zen. ‘Grease’ musikala izan zen bere lehen lana. Geroztik leku askotan aritu  da; musikalak, serieak, laburmetraiak, musika CDak atera ditu… denetatik egin du gure elkarrizketatuak. Hona hemen Pablo Puyol.

Aktorea zara, dantzan ere abila, kantatzen ere ez zara atzean geratzen… Zu bezalako aktore bat zer egiten da, jaio edo egin?

Nik beti esan dut bi horien arteko nahasketa bat dela. Argi dago, kantatzeko eta dantzatzeko doaiak berezkoak direla, baina hori landu egin behar izaten da. Eta aktorea izateko, don batekin jaio behar da. Batez ere, gustatzen zaizun hori landu behar da. Arotza izateko adibidez, esku finekin jaio behar duzu. Baina geroz eta lan gehiago egin, eta geroz eta hobeto aterako zaizkio lanak.

Eta zuk asko entseatzen duzu?

Oso langilea naiz, nire kideek ere esaten dute. Entzun duzu prentsaurrekoan, obrako lehen entsegura testu guztia ikasia eramaten dudan bakarra naiz. Baliteke guzti hori nire lanagatik jada barneratuta izatea. Musikaletan askotan ibili naiz lanean, eta horietan erritmoa oso azkarra izaten da. Gainera, gehienetan New York, London eta beste hainbat lekutako zuzendari atzerritarrek agintzen dute eta beraien erritmoa oso bizia da. Testua azkar ikasi beharra dago bertan lan egin nahi bada.

Zu protagonista zinen serie arrakastatsuenetako bat Un Paso Adelante zen. Bertan pertsonaiek arte eszenikoetan arrakasta lortu nahi zuten. Zuk aurkitu duzu zure bidea?

Uste dut, inoiz ez naizela bidea bilatzen gelditu. Ez da bakoitzarentzat biderik existitzen. Zu pertsona bezala aldatzen zaren moduan, aldatzen zaizu bidea. Ni asko aldatu naiz, bide ugari jorratu ditut. Un Paso Adelante egin baina lehenago, bi musikal egin nituen, eta orain beste bi egin ditut. Antzerkian ere sartu naiz. Baliteke hemendik lau hilera berriro telebistan egotea, edo pelikularen bat grabatzea antzezlan hau egiten dudan bitartean.

Orain arteko lankideekin harremanetan jarraitzen duzu?

Batzuekin bai besteekin ez. Bada ondo konpontzen zaren jendea eta badira ikusi ere ezin dituzunak.

­Crimen Perfecto antzezlanean zabiltza Espainia osoan zehar. Nola sentitzen zara 2012ko ekainera arte  han eta hemen emanaldiak eskaintzen egongo zaretela entzutean?

“Es algo muy bestia”. Entseguekin hasi ginenean, 35 emanaldi salduta genituen Espainia osoan zehar Madrilen aritu baina lehen. Orain, beste 70 inguru daude salduta Madrilen bukatu ostean, abendutik 2012ko ekainera bitartean, eskaintzeko. Izugarrizko arrakasta da. Gainera joaten garen leku guztietako antzokiak betetzen dira. Hori aktore batentzat harro egoteko modukoa da.

Hainbeste lan edukitzeak denbora asko kentzen dizu?

Ez, ez. Gainera orain gauzak dauden bezala… hobe lan asko edukitzea. Opari bat bezala da, loteria. Lan honek duen beste gauza on bat da denbora libre dezente izaten dugula. Espainiako jira egingo dugun bitartean, astean hiru egun egiten dugu lan gehienez. Madrilen gaudenean desberdina izango da. Astean bost edo sei egunetan egingo dugu lan. Horrek beste hainbat lan motekin lan egiteko aukera ematen du, bai zinea eta bai telebista.

Nola  daramazu fama?

Batzuetan ondo eta beste batzuetan ez hain ondo. Nahiko lotsatia naiz jendea gerturatzen denean, ez dut ulertzen zergatik gerturatzen diren nigana. Baina azkenean hori ikasi egiten da eta kito. Horrekin bizitzen ikasi behar da. Ez dago beste aukerarik.

Read more »

'Para Ana, de tu muerto' da Nuria Rocaren nobela berria

Testua: Julen Hernandez eta Haizea Holgado

Argazkiak: Julen Hernandez

Telebistako aurkezlea eta duela urte batzuetatik idazlea da Nuria Roca. Los caracoles no saben que son caracoles eta Sexual-mente bere liburuek arrakasta handia lortu dute. Emakume polifazetiko honek irakurle asko bereganatu ditu, baina, batez ere, kritika onak izan dira arrakastaren arrazoia.

Zer kontatu dezakezu zure liburu berriaren inguruan?

Anaren inguruan gertatzen da istorio guztia. Emakume gaztea, xumea, bakartia eta guraso gabea da Ana. Baina protagonistak Carlos Pachenco idazlea ezagutu, elkar maitemindu eta hogei urte igarotzen dituzte ezkonduta. Amorala , beroa eta ezin hobea, horrela da Carlos berarekin. Hala ere, urteen poderioz, Anak bizitza arruntago bat nahi du, gehiegikerietatik ihesi. Hilketa bat bere bigarren aukera izan liteke eta bat batean, droga eta alkoholez beteriko festa baten ondorioz, Carlos hil egiten da. Hori gutxi ez, eta handik egun batzuetara gutunazal bat iristen da Anaren eskuetara. Carlosen azken nobela bukatugabea zegoen bertan, eta zera jartzen zuen kartatxo bat: “Para Ana, de tu muerto, un regalo envenenado”.

Zein irakurle motari gomendatzen diozu liburua?

Ez dago hau irakurtzeko adinik. Hasieratik bukaerara nobelaren zurrunbiloan murgiltzen zara. Gainera, azken orrialdera arte ez da sekretua argitzen, eta hainbat lagunek aitortu didate ezin izan dutela irakurtzeaz gelditu. Irakurtzeko erraza da nobela hau. Hori dela eta, gozatzeko liburuetako bat kontsideratzen dut. Dudarik gabe, kapukotar guztiei gomendatzen diet. Gaur egun, asko kostatzen zaigu irakurtzea, baina lehenengo orriarekin jartzea da gauza. Hasi eta ezingo duzue irakurtzeari utzi. Beraz, animo!

 

 

Read more »