'The Artist' eta 'The Descendants' 69. Urrezko Globoetako protagonista

Donostiako zinemaldian aurkeztu zen 'The Artist' film mutuak hiru sari eskuratu ditu The Golden Globes sarien 69. edizioan. Komedia edo musikal onenari urrezko globoa, aktore onenari (Jean Dujardin) eta soinu banda original onenari (Ludovic Bource) saria jaso ditu zuri-beltzeko filmak 'The Descendants' dramak bestalde bi sari jaso ditu drama onenari eta gizonezko drama aktore onenari (Geroge Clooney). Hiru ordu inguruko gala aurkeztu du iaz hain polemikoa izan zen Ricky Gervais komediagile ingelesak. 

Meryl Streep aktoreak gainera zortzigarren Urrezko Globoa eskuratu du emakumezko drama aktore onenaren kategorian 'The Iron Lady' lanagatik. Zuzendari onenaren saria Martin Scorsese zuzendari mitikoak jaso du 3 dimentsiotan egindako bere lehenengo pelikulagatik; 'Hugo'

Woody Allen, Steven Spielberg eta Madonna izan dira galako beste protagonista batzuk. Aurtengo atzerriko hizkuntza bateko film onenaren saria 'A separation' filme iraniar arrakastatsuarentzat izan da.

Morgan Freemanek Cecil B. DeMille ohorezko saria jaso du bere ibilbide profesionalagatik Sidney Poitierren eskutik.

Read more »

Elkarrizketa: Ramon Agirre: "Ez utzi, ekin eta heldu adarretatik"

Testua: Irati Aguirre / Argazkiak: EiTB

Ramon Agirre (Donostia, 1954) euskal aktore, idazle eta margolaria da. Hainbat paper antzeztu ditu bere karrera emankorrean. 30 film baino gehiagotan parte hartu du. Antzerkian ere, beste horrenbeste antzezlanetan eta telebistan ere bere lanak egindakoa da. Euskal aktore osoaren titulua lortzeko, baina, Goenkale telesailean agertzea falta omen zitzaion, eta hemezortzigarren denboraldiko protagonistetako bat da. Aurtengo Donostiako Zinemaldiko Zinemira saileko epaimahaiburu izendatu dute. Hori izan da berarekin biltzeko baliatu dugun aitzakia.

Zein da Ramon Agirreren eguneroko plana zinema epaimahaiburu denetik?

Deitu, eta baietz esan nion. Baina eginkizun zerrenda pasa zigutenean, esan nuen: Uff! Hiru film besterik ez dira ikusi behar ditugunak, eta gero bat aukeratu behar dugu. Filmak ikusteko ere denboraz larri nabil, baina oso gustora.

Ikusi behar dituzun hiru film horiez gain, zein gehiago ikusiko dituzu?

Ez dut denbora askorik, baina momentuz pare bat ikusi ditut. Gaur, esate baterako, Berlinen aktore, film eta zuzendari onena izendatutako pelikula ikusi dut. Oso ona izan da. Iraniarra da. Ahalik eta pelikula gehien ikusiko ditut, baina batez ere hiru horiek, saria emateko. Kosta egiten zait niri ezezkoa esatea, eta deitu zidan pertsona oso sinpatikoa izan zen; eta nola ez, kargua onartu nuen.

Euskal McDoorman zara batzuentzat.

Euskal McDoorman… (kar, kar, kar) Orduan esan beharko dut berak esan zuen bezala, zinearen etorkizunerako potroak behar direla…

Nola ikusten duzu zinearen etorkizuna?

Hori galdera metaforikoa da. Nik uste dut, nire lagun batek esan zuen bezala, ez dagoela zertan kezkatu. Jendeak historiak ikusi, gorpuztutako historiak entzun nahi dituen bitartean bizirik egongo da zinea. Akaso formatua aldatuko da, non ikusi, etxean, mobilean… Baina historiak egingo dira, antzeztuko dira…

Aldaketa horretan, zinea beste gailuetara eramatearen aldekoa zara? Badaude purista batzuk uste dutenak filmeak aretotan ikusteko direla.

Akaso oso purista izango naiz, baina, filmak baldintzarik hoberenean ikustea gustatzen zait. Momentuz, uste dut baldintzarik onena dela aretoa, itxia, iluntasuna… Etxean nik oso zine gutxi ikusten dut, eta ordenagailuan zeresanik ez. Aretoak ematen dituen baldintzak eta iluntasuna pelikulaz gozatzeko onenak dira. Purismotasun kontua baina gehiago, erosotasun kontua da.

Eta euskarazko zinemaren etorkizuna?

Orain arte ez da apenas istoriarik izan, beraz, etorkizun oparoa du. Atzetik ez du asko, beraz, aurrera begira izango du. Nik uste, baietz. Gremio honetan, eskarmentu handiko jendea dago.Teknikari asko daude Madrilen, baita aktoreak ere; gainera, adin batekoak direnak. Errodaje oso baloratuak egiten dira Espainian. Txominista deitu didazu, baina uste dut batzuek esku ona dutela zinema egiteko. Diziplina hori euskaldunoi ez doakigu gaizki

Adibidez, izenen bat?

Adibidez, Asier Altunak poesia handia du.

Jendea oso gustura atera zen…

Ederra izango da seguru.

Euskarazko zinema kontsumitzen duen ikusleriarik ba al da?

Gauzak ondo egin behar ditugu. Elikadura pixka bat eman behar diogu euskal zinemari, eta ez bi urtean behin pelikula bat ikusi. Urtero bost film egitea ez da asko eskatzea. Industria pixka bat sortu behar da. Oraindik euskal zinemagintza oso gaztea da, eta goruntz egin behar du.

Zein aholku emango zenioke mundu horretan sartu nahi duen gazte bati?

Kalitatetik kantitatea ateratzen da. Nire aholkua da egin dezala. Nahi badu eta gustatzen bazaio, ez dezala alde batera utzi dirua ez duelako. Egin nahi badu, egin dezala edozerren gainetik. Ez utzi, ekin eta heldu adarretatik.

Potroak…

(Kar, kar, kar) Bai, potroak. Nahi baldin baduzu, aurkituko dituzu momentua eta taldea.

Read more »

Elkarrizketa: Loreto Mauleon: “Bi anai ez da guztientzat egindako pelikula, baina ikusten saiatzea gomendatzen dut”

Loreto Mauleon, Donostiako aktore gaztea, ezagutu dugu Zinemaldiko 5. egunean. Imanol Rayok zuzendutako Bi anai filmean lan egin du; Bernardo Atxagaren eleberriaren irakurketa zinematografikoa da. Filmaren inguruko iritzia eman, eta aurretik egindako lanak aztertu ditu: hala nola, Goenkale telesailean eta La máquina de pintar nubes pelikulan egindakoak.

Testua: Julen Biguri / Argazkia: EiTB

Zein izan zen zure lehenengo esperientzia aktore lanetan?

Profesional moduan La máquina de pintar nubes pelikula izan zen lehena, baina lehendik ikastolan ere egiten nituen antzerkiak.  19 urte nituen, eta oso barneratuta dut esperientzia hori. Gero, poliki-poliki hasi nintzen lan ezberdinak egiten: Goenkale, adibidez. Eta orain Bi anai pelikulan lan egin berri dut.

Bi pelikuletan Bingen Elortzarekin lan egin zenuen. Pertsonaiek lotura berezia dute bi filmetan.

Bai, lotura oso berezia. Lehenengoan, La máquina de pintar nubes-en Bingen nire atzetik zebilen helduagoa nintzelako. Oraingoan, nahiz eta bion aldetik erlazioa egon, ni naiz bere atzetik dabilena.

Erraza al da binomio hori lanera egokitzea?

Oso aktore ona da. Oso gaztea da, baina burua bere lekuan dauka. Erraza da horrela lan egitea.

Eta Imanol Rayoren opera prima izan dela kontuan hartuta, nolakoa izan da esperientzia?

Erraztasun asko izan ditugu antzezteko orduan. Orain arte egindakoaren oso ezberdina zen bere proposamena, baina oso argi dauka zein den lortu nahi duena.

Gidoia irakurri aurretik irakurrita zeneukan Bernardo Atxagaren eleberria?

Bai, ikastolan irakurri genuen, baina ez nintzen asko gogoratzen. Horregatik berriro eman nion begiradatxo bat. Baina pelikulak eta liburuak ikuspuntu ezberdinak lantzen dituzte, betiere Atxagaren oniritziarekin. Filmak irakurketa dokumentalagoa bideratzen du. Mantsoa da, eta agian mundu guztiak ikusteko modukoa ez da, baina ikusten saiatzea gomendatzen dut.

Landutako pertsonai guztietatik zein da ilusio gehien egin dizuna?

Poz gehien eman zidana La máquina de pintar nubes-ena izan zen, lehena zelako eta dena berria zelako niretzat. Baina azkenean pertsonaia bakoitza estimatzen duzu. Joana (Goenkale) da pertsonaia famatuena, telebista askoz komertzialagoa baitelako. Hasiera batean arraroa egiten zitzaidan Joanaren papera antzeztea, baina azkenean ohitu egiten zara.

Zer dauka Joanak Loretorena, eta Loretok Joanarena?

Pertsona berdinak gara azkenean, beraz, antzekotasunak ikusi behar dira nahiz eta beste pertsonai bat izan. Hala ere, izaera ezberdina daukagu. Berarena gogorregia da, eta espero dut nirearen oso antzekoa ez izatea.

Nola prestatzen dituzu zuk pertsonaiak?

Noski, aktore bakoitzak bere moduak dauzka. Hala ere, nik ez daukat aktore moduko ikasketarik. Horregatik ez dut pertsonaia aztertzeko metodorik zehatzik. Gidoia irakurtzen dut, eta nire eta bere izaerak alderatuz, beste pertsonaiekin dituen erlazioak aztertuz eta nire senak esaten didanari kasu eginez sortzen dut pertsonaia. Gainera, antzezpen librea bideratzeko askatasuna ematen dute zuzendari askok.

Read more »

Elkarrizketa: Blanca Portillo: “Antzerkiak derrigorrezko ikasgaia izan beharko luke”

Madrilen jaio zen Blanca Portillo aktorea. RESAD Arte Dramatikoaren Goi Eskola Errealean graduatu ondoren, 30 antzerki lanetan parte hartu du; baita telebistako eta zinemako hainbat proiektutan ere. Hori gutxi balitz, 1997. urtetik aurrera zuzendari moduan ikusi dugu hainbat lanetan.

Testua: Goizane Aviles / Argazkia: Julen Hernandez

Aktore moduan lan egin duzu. Kameren aurrean antzeztu duzu, eta kameren atzean ere ibilia zara. Zein duzu nahiago?

Ni aktorea naiz ezer baino lehen. Zuzendaritza zaletasun aparta da perspektiba zabaltzen dizulako. Aktore moduan lan egiten duzunean, zati bat bakarrik ikusten duzu. Kamera atzean lan egiten duzunean, berriz, dena ikustera behartuta zaude, hau da, ikuspuntu panoramiko bat erabiltzera. Ni antzerkiak liluratzen nau, barrutik, kanpotik, edozein puntutatik. Beraz, lanbide honetaz ikastea dut gustuko, dena ikastea, ez zati bat bakarrik. Horregatik, batzuetan historia bat imajinatzen dut, eta nola egingo nukeen amestu ondoren, zuzentzera animatzen naiz. Baina ni aktorea naiz, eta argi dago zuzendaritza lanak aktore moduan hobetzen zaituela. Hortaz, nire ustez, antzerkiak derrigorrezko ikasgaia izan beharko luke.

Beraz, zein duzu nahiago: antzerkia, zinema ala telebista?

Galdera hori gorroto dut. Gauzak ez dira horrela. Ez da bata bestea baino gehiago gustukoago duzun. Nik ez nioke bat berari ere uko egingo. Antzeztea eta aktore izatea gustatzen zait. Antzerkian, telebistan edo zineman lan egitea gustatzen zait proiektua ona bada, edota pertsonaia interesgarria bada. Hori bai, beti esan dut norbaitek pistola bat buruan jarri eta bakar bat aukeratu beharko banu, antzerkia aukeratu nuke. Izan ere antzerkian hazi naiz, eta uste dut nire gaitasunak maximora eramaten dituena dela.

Zergatik aktore?

Talde txiki batekin ibiltzen nintzen larunbatetan irakasle batengandik hurbil egon nahi nuelako. Irakaslea mago bat zen, jeinu bat. Han kasualitatez sartu nintzen, esperientzia ezberdin bat bilatzeko asmoz. Baina egun batean, entsegu baten bukaeran, handik zebilen batek esan zidan: “Ezin duzu imajinatu nola hunkitu nauzun, nola egin dudan negar zuk egindakoa ikusten”. Egun horretan esan nuen: “Hau da egin nahi dudana”. Zerbait egiterakoan, niretzat garrantzitsua den historia bat kontatzean dudanean, gustatzen zaidan historia bat, hunkitzen nauena… hori egitean norbait hunkitzen badut, hori da egun nahi dudana. Hori 17 urte nituenean gertatu zen, eta handik aurrera ez diot lan egiteari utzi.

Pertsonai berri bat proposatzen dizutenean, eskatzen duen prestakuntzarekin, ikerketarekin… Pertsona moduan, esperientzia horrek guztiak zer ematen dizu?

Nire ustez, lanbide hau oso aberasgarria da errespetuz, maitasunez eta seriotasunez egiten baduzu. Gaur egun, jende askok aktore esaten dio bere buruari, baina, benetan eta serio egiten baduzu, oso lanbide gogorra da. Denetarik ikasten duzu: artea, historia, geografia, bizitza, lexikoa, analisia… Denetarik. Zeure buruaren aurka egiten baduzu, zeure burua hobeto ezagutzen laguntzen dizu, gizakia hobeto ezagutzen, edota errespetu handiago izaten. Gaiztoa den pertsona bat interpretatzea tokatzen zaizunean, orduan ikasten duzu norbera zenbateraino den gaiztoa. Orduan ulertzen eta justifikatzen duzu zergatik den jendea era batekoa, kontuan izan gabe haien iritziak, ulertu eta justifikatu behar duzu. Askeago egiten gaitu, lanbide hau ondo eta bihotzez egiten bada, asko ikasten da.

Read more »

Glenn Close aktoreak jaso du aurtengo Donostia Saria

Aktore estatubatuarraren ibilbidea saritu nahi izan dute Donostiako Zinemaldiko antolatzaileek

Testua: Haizea Olleta Holgado

Glenn Close aktore estatubatuarra larunbatean heldu zen Donostiara. Bere film berria, Albert Nobbs aurkeztu du eta igande gauean Donostia Saria eman diote Kursaal Auditorioan  21.30 hasi den gala jendetsuan. "Zinema jaialdi ospetsu batean aipamen bat jasotzea hunkigarria da benetan" adierazi du izarrak. Aldi berean, “hauskor” sentitzen dela ere gaineratu du goizean emandako prentsaurrekoan.

Prentsaurrekoan bere azkenengo filma aurkeztu du, Albert Nobbs. Gustura azaldu ditu filmaren nondik norakoak eta lan hau egiteko gogoak dituela aitortu du. "Bakarrik dagoen jende desberdinaren biziraupenari buruzko istorioa" dela azaldu du Closek, "eta horregatik egin nahi izan dut". Rodrigo Garcia zuzendariarekin lanean gustura dagoela onartu du, eta emakumeei papel interesgarriak ematen dizkiela esan du. Filmearen zuzendariak eman dio Donostia Saria Kursaaleko oholtzan. “Gabon, pozten nau Donostian egoteak” hitzekin hasi du hitzaldia. Talde lana izan du diskurtsoaren ardatz. Kursaalera hurbildu den alabari eskaini dio saria, bere ama izatea ohore bat dela adierazi ondoren.

Albert Nobbs pantaila handian

Albert Nobss XIX.mendeko Irlandan girotuta dago. Emakume baten istorioa kontatzen du. Filmean Glenn Closek gizon baten antza hartzen du hotel batean lan egin ahal izateko. Pelikularen aktore-zerrenda aurpegi ezagunez beteta dago, hala nola: Mia Wasikowska, Aaron Johnson, Janet McTeer, Pauline Collins, Brenda Fricker, Jonathan Rhys Meyers eta Brendan Gleeson.

Glenn Closek beste famatu askoren lekukoa hartuko du bart. Julia Roberts (2010), Meryl Strrep (2088), Woody Allen (2004), Robert de Niro (2000), Francis Ford Coppola (2002), Lauren Bacall (1992), Bette Davis (1989) edo Gregory Pecker (1986) izan dira besteak beste, aurreko edizioetako Donostia Saria jaso dutenak.

Read more »

Elena Furiaseri elkarrizketa

“Direnak dira, garenak gara, izango gara eta izan ginen”

[youtube http://www.youtube.com/watch?v=Wt8KbJ3BSSU&w=640&h=510]

 

Testua: Joanes Segurola

Argazkia: Julen Hernandez

‘Crimen Perfecto’ antzezlana aurkeztera etorri dira oraingoan Elena Furiase, Jorge Sanz eta Pablo Puyol aktoreak. Donostiako Victoria Eugenia kanpoaldean pase grafikoa egin dute argazkilari eta telebista kamerek haien irudiak har zitzaten. Ondoren, antzokiko prentsa aretora jaitsi dira lanaren nondik norakoak azaltzeko. Aktore bakoitzak bere iritzia eman eta kazetarien galderen txanda etorri da. Kapuko Aldizkariak prentsaurrekoa amaitu arte itxaron du Pablo Puyol eta Elena Furiaserekin elkarrizketa pertsonalago bana izateko.

23 urteko aktore gaztea da Elena Furiase. Ez gaztea bakarrik, azken urteetan, bere freskotasuna eta antzezteko duen indarra dela eta, arrakasta handia lortu duena ere badelako. Elenak odolean darama taula gainean jartzeko zaletasuna eta argi geratu da, gaitasuna ere baduela. Bere azken lana eta beste zenbait kontu izan ditu hizpide elkarrizketa honetan.

Crimen Perfecto antzezlana zertan da berezia?

Batetik, Hitchcocken filmak arrakasta handia izan zuelako bere garaian eta horregatik bakarrik, jada berezia da. Eta bestetik, eszena arteko trantsizioak birsortzen saiatu garelako Crimen Perfecto antzezlanean.

Telebistan, zinean eta antzerkian egin duzu lan. Zein gustatzen zaizu gehien?

Hirurak gustatzen zaizkit. Ezingo nuke bakarra aukeratu.

El Internado seriean hemezortzi urterekin hasi zinen. Nola uztartu zenituen grabaketak eta ikasketak?

Hemezortzi urterekin hasi nintzen El Internado­-n lanean. Institutuko ikasketak amaitu berri nituen eta unibertsitatean hasi nitzen ikasten. Baina 5 hilabeteren buruan, El Internado seriean lana eskaini zidaten eta ikasketak utzi behar izan nituen. Gainera, El Internado-ko lehenengo eszena nire urtebetetze egunean, martxoaren 9an, grabatu nuen. Eta zorionez, antzezpenaren munduan ibili naiz orduz geroztik.

Bestetik, estreinatu berri da La venganza de Don Mendo Rock, baina oraindik euskal zinetan ez dago ikusgai. Hori dela eta, zerbait aurreratu diezagukezu?

Euskal zinetan ikusgai ez badago ere, jendeak filma aloka dezake (kar, kar, kar). Filmea oso dibertigarria da eta oro har, On Mendok egiten duen mendekua kontatzen da. Baina gauza da filma modu oso espainiarrean egiten saiatu garela. Azken batean, komedia bat da, baina Berlangaren Espainia ilun eta sakon hartan oinarrituta. Filmaren emaitzarekin oso gustura geratu naiz, nahiz eta kritika onak eta txarrak izan dituen. Finean, denak bezala. Nire ustez, familia osoak ikusteko moduko filma da, oso freskoa eta horrez gain, musikala ere bada.

Zuretzat antzeztea hobbie­-a  edo lana da?

Niretzat lana da serioski hartzen dudalako eta hortik lortzen dudalako ahora eramatekoa. Baina bestalde, hobbie  bat ere bada, zeren mundu honetan lan egingo ez banu, ziurrenik mundu honetan lan egitea, filmak ikustea edo antzeztea gustatuko litzaidakeelako. Gustora egiten dut lan eta ondo pasatzen dut, beraz, bi gauzak dira.

Antzezteko daukazun gaitasuna erakusteko orduan, Flores familiakoa izateak errespetua ematen du?

Bai, errespetua ematen du, zeren direnak dira, garenak gara, izango gara eta izan ginen. Lehenaldia, orainaldia eta etorkizuna da Flores familia eta etengabe hor dagoena. Hori bai, errespetua ematen du baina asko laguntzen duena ere bada. Jendeak beste begi batzuekin begiratzen zaitu, maitatua sentitzen zara eta familia oso maitatua gara. Gainera, lagundu egin dizu. Egia da, jendeak izena eta abizena jartzen dizula, eta hori, lanbide honetan oso garrantzitsua da, eta eskertzekoa da. Hori bai, normala den bezala, zure doaia erakutsi behar duzu: ondo edo gaizki egiten duzun, antzezpenerako balio duzun edo ez… Baina bai, izena edukitzeak alde batetik, lagundu egiten dizu, baina beste alde batetik, zenbait egoera edo kasutan enbarazu ere bada. Zeren batzuk uste dute lanbide honetan izena edukitzeagatik bakarrik zaudela, eta bide errazena aukeratu duzula eta ez duzula bokaziorik.

Amaitzeko, zein miresten duzu antzezpenaren munduan?

Pertsona asko miresten ditut. Momentu honetan, Jorge Sanz eta egia esan, asko gustatzen zaizkit Marlon Brando, Meryl Streep, Maribel Verdú, Angela Molina… Batzuk badauzkat, bai.

Read more »

Pablo Puyoli elkarrizketa

Aurpegi anitzeko aktorea

Testua eta argazkia: Julen Hernandez

‘Crimen Perfecto’ antzezlana aurkeztera etorri dira oraingoan Elena Furiase, Jorge Sanz eta Pablo Puyol aktoreak. Donostiako Victoria Eugenia kanpoaldean pase grafikoa egin dute argazkilari eta telebista kamerek haien irudiak har zitzaten. Ondoren, antzokiko prentsa aretora jaitsi dira lanaren nondik norakoak azaltzeko. Aktore bakoitzak bere iritzia eman eta kazetarien galderen txanda etorri da. Kapuko Aldizkariak prentsaurrekoa amaitu arte itxaron du Pablo Puyol eta Elena Furiaserekin elkarrizketa pertsonalago bana izateko.

Nahiz eta 33 urte izan, Pablo Puyol gaztea kontsideratzen da oraindik. Unibertsitatean Biologia ikasketak egin ondoren Malagako Arte Dramatikoko Goi Eskolan sartu zen. ‘Grease’ musikala izan zen bere lehen lana. Geroztik leku askotan aritu  da; musikalak, serieak, laburmetraiak, musika CDak atera ditu… denetatik egin du gure elkarrizketatuak. Hona hemen Pablo Puyol.

Aktorea zara, dantzan ere abila, kantatzen ere ez zara atzean geratzen… Zu bezalako aktore bat zer egiten da, jaio edo egin?

Nik beti esan dut bi horien arteko nahasketa bat dela. Argi dago, kantatzeko eta dantzatzeko doaiak berezkoak direla, baina hori landu egin behar izaten da. Eta aktorea izateko, don batekin jaio behar da. Batez ere, gustatzen zaizun hori landu behar da. Arotza izateko adibidez, esku finekin jaio behar duzu. Baina geroz eta lan gehiago egin, eta geroz eta hobeto aterako zaizkio lanak.

Eta zuk asko entseatzen duzu?

Oso langilea naiz, nire kideek ere esaten dute. Entzun duzu prentsaurrekoan, obrako lehen entsegura testu guztia ikasia eramaten dudan bakarra naiz. Baliteke guzti hori nire lanagatik jada barneratuta izatea. Musikaletan askotan ibili naiz lanean, eta horietan erritmoa oso azkarra izaten da. Gainera, gehienetan New York, London eta beste hainbat lekutako zuzendari atzerritarrek agintzen dute eta beraien erritmoa oso bizia da. Testua azkar ikasi beharra dago bertan lan egin nahi bada.

Zu protagonista zinen serie arrakastatsuenetako bat Un Paso Adelante zen. Bertan pertsonaiek arte eszenikoetan arrakasta lortu nahi zuten. Zuk aurkitu duzu zure bidea?

Uste dut, inoiz ez naizela bidea bilatzen gelditu. Ez da bakoitzarentzat biderik existitzen. Zu pertsona bezala aldatzen zaren moduan, aldatzen zaizu bidea. Ni asko aldatu naiz, bide ugari jorratu ditut. Un Paso Adelante egin baina lehenago, bi musikal egin nituen, eta orain beste bi egin ditut. Antzerkian ere sartu naiz. Baliteke hemendik lau hilera berriro telebistan egotea, edo pelikularen bat grabatzea antzezlan hau egiten dudan bitartean.

Orain arteko lankideekin harremanetan jarraitzen duzu?

Batzuekin bai besteekin ez. Bada ondo konpontzen zaren jendea eta badira ikusi ere ezin dituzunak.

­Crimen Perfecto antzezlanean zabiltza Espainia osoan zehar. Nola sentitzen zara 2012ko ekainera arte  han eta hemen emanaldiak eskaintzen egongo zaretela entzutean?

“Es algo muy bestia”. Entseguekin hasi ginenean, 35 emanaldi salduta genituen Espainia osoan zehar Madrilen aritu baina lehen. Orain, beste 70 inguru daude salduta Madrilen bukatu ostean, abendutik 2012ko ekainera bitartean, eskaintzeko. Izugarrizko arrakasta da. Gainera joaten garen leku guztietako antzokiak betetzen dira. Hori aktore batentzat harro egoteko modukoa da.

Hainbeste lan edukitzeak denbora asko kentzen dizu?

Ez, ez. Gainera orain gauzak dauden bezala… hobe lan asko edukitzea. Opari bat bezala da, loteria. Lan honek duen beste gauza on bat da denbora libre dezente izaten dugula. Espainiako jira egingo dugun bitartean, astean hiru egun egiten dugu lan gehienez. Madrilen gaudenean desberdina izango da. Astean bost edo sei egunetan egingo dugu lan. Horrek beste hainbat lan motekin lan egiteko aukera ematen du, bai zinea eta bai telebista.

Nola  daramazu fama?

Batzuetan ondo eta beste batzuetan ez hain ondo. Nahiko lotsatia naiz jendea gerturatzen denean, ez dut ulertzen zergatik gerturatzen diren nigana. Baina azkenean hori ikasi egiten da eta kito. Horrekin bizitzen ikasi behar da. Ez dago beste aukerarik.

Read more »